06-09-06

MORAAL-VERVAGING

Reeds geruime tijd heb ik afgeleerd mij te ergeren omdat dit alleen maar negatieve energie teweeg brengt en ik al lang geleerd heb om negatieve energie om te buigen tot positieve. Ik tracht eerder te aanvaarden en te laten “zijn” wat “is”.
Toch blijf ik het moeilijk vinden met mensen zonder enige vorm van moraal, zeker als het gaat om egoïsme en egocentrisme en verloren gevoel voor ecologie, milieu en samenleving.
Voor de tweede maal in zes weken tijd moest ik zwerfvuil rapporteren – niet zomaar ergens aan de waterkant – vlak aan de ingang van ons appartementsgebouw en in de greppel ervoor.
Grote volgepropte zakken en kleinere supermarkt zakjes lagen er nonchalant te blinken en te stinken.  Wij vertrokken toen net op reis maar ik geloofde steevast in de burgerzin en de goedheid van mijn medebewoners.  Daar had ik me wel serieus in misrekend; bij onze thuiskomst lagen de zakken er nog, in verre staat van ontbinding opengereten en had er zich een dode muis met haar laatste adem, en buikje vol, waardig bij neergelegd.
Ik dan nog maar eens naar de bevoegde stadsdiensten gebeld en ’t moet gezegd, ’s anderendaags was de vieze troep al opgeruimd.  Een pluim dus voor onze stad.
Maar voor hoelang ?  Wanneer zal er nog maar eens ’s nachts een zootje ongeregeld hun smurrie voor andermans deur gaan deponeren ?  Ik houd mijn hart vast.

Veel te gemakkelijk wordt als reden aangegeven dat het aankopen van vuilniszakken te kostelijk is.  Daarbij deelt ons stadsbestuur aan de minst bedeelden jaarlijks een bon uit voor gratis vuilniszakken.  Het is voor velen vanzelfsprekend alles en nog wat op de rug van het gemeente- of stadsbeleid en haar politici te schuiven en dus ook op de brave doorsnee-burger die zich wel trouw aan de wetten houdt en mede de rekening betaalt voor al diegenen die samenlevingsplichten en reglementen falicant negeren.
Binnen ons appartementsgebouw van ’t zelfde : egoïsme, egocentrisme troef, met degouttante provocatie op de koop toe.  Reglementen uitgaande van de syndicus worden door sommigen regelrecht aan de laarzen gelapt, of eerder aan sommigen hun hoge naaldhakken. ’s Morgensvroeg wordt er venijnig gedribbeld over tapijtloze vloeren met hakken als drilboren, worden deuren met grote sier en zwier dichtgekletst en worden sommige terrassen tot stuk in de nacht omgetoverd tot clubjes waar de decibels vanop de muren langs de overkant als boemerangs worden teruggekaatst naar de plaats van oorsprong.
Een beleefde uitgetikte boodschap gericht aan alle bewoners, opgehangen in de hall  wordt nog dezelfde dag ruwweg tot een balletje gekneed en op de vloer gegooid, allicht door hij die zich aangesproken voelt.
’t Is toch maar al te gemakzuchtig om het wegebben van onze moraal en ons besef tot samenleving op de rug van onze politici te schuiven, zoals ik sommigen rondom mij bezig hoor.  ’t Zijn toch niet de politici die onze kinderen opvoeden, die de volwassenen apathisch egoïstisch maken ?  Persoonlijk geloof ik wel nog in politici met goede voornemens en idealistisch streven, ik scheer ze niet graag allemaal over dezelfde kam.
Volwassenen zouden veel meer in eigen boezem moeten kijken, veel beter het goede en juiste voorbeeld moeten geven aan hun kinderen.  Voorlopig zal dit nog een utopie blijven want, zie, wat lees ik prompt in de krant van vandaag : internaten zitten eivol met  lange wachtlijsten in vertoef.  Als uitleg hiervoor : “Ouders hebben moeite om tijd en energie in de opvoeding te steken” ?????? En te denken dat deze vernieuwde internaat-generatie binnen afzienbare jaren hun eigen kinderen op de wereld zet, kinderen waarvan hun ouders niet eens de waarden van een moeder, een vader, laat staan een warm nest, hebben gevoeld.  Dat belooft !


 

 

14:51 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: normen, waarden, demoralisering, politiek |  Facebook |