11-08-06

SCHOONMOEDERS, OMA'S, VRIENDINNEN

Vrijdag betekent voor mij “Mauriceke’s dag”.  Dan zorg ik voor mijn kleinzoontje van tien maand.  Reeds van voor zijn geboorte mocht ik zijn embryonale evolutie volgen en ging ik mijn dochter een handje helpen.  Na de geboorte bleef ik zijn wiegje schudden, zijn eerste kreetjes, traantjes en lachjes opvangen, totdat ik er één dag in de week alleen voor stond.
Stilaan bouwde ik een band met dat nieuw leventje op en nu zijn kleine Maurice en oma Stad al tot twee handjes op één buik uitgegroeid.
Zijn andere oma (de schoonmoeder van mijn dochter) kan wegens gezondheidsredenen mijn taak niet aflossen, vandaar dat ze af en toe ’s vrijdags langs komt.
Naderhand leerden beide oma’s elkaar beter kennen.  Wanneer ze op de koffie komt krijgt de kleine vanzelfsprekend dubbele aandacht en alsof hij het intuïtief aanvoelt haalt hij net dezelfde fratsen uit als destijds zijn mama en papa.  Althans dat beweren beide oma’s.  Telkens hij een andere snoet opzet is er wel één van de twee oma’s die beweert er haar zoon of dochter in te zien.  Het is voor hen dan maar een kleine stap terug in de tijd om ieder haar verhaal te doen.  Ze staan er op zulke momenten echt niet bij stil dat alle baby’s dezelfde stadia doormaken, precies dezelfde manipulaties aanwenden, precies dezelfde uitdagingen aangaan om aan radioknopjes te draaien en als jonge puppies onder salontafels en stoelen te sluipen.  Of hoe die kleine zich koestert in die vier liefdevolle ogen, hun kraaienpootjes accentuerend en hun lachrimpels nuancerend.
Beide dames zijn het er telkens roerend over eens “’T is toch ne kwieke kleine en ‘t zal gene domme worden !”.
Of hoe bij die koffiestonden, op een doordeweekse (vrij)dag twee vrouwen, gevorderd in ’t leven, hun kinderlijke opwellingen, ongestoord laten gaan en hoe dat pienter ventje hen zo onvoorwaardelijk aanvaardt.  Twee vrouwen die eens vreemden voor elkaar waren, zich in de hoedanigheid van oma elkaars gelijke voelen, meer nog, hoe een late vriendschap van smeulend tot laaiend wordt, verbonden door ’t nieuwe leven dat zich later ook zal losrukken om zijn eigen weg te gaan in die grote kringloop van ’t leven.

En stilletjes hoop ik dat er een plaatsje in zijn rugzakje voor mij (voor)bestemd zal zijn…..

 

 

20:47 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) | Tags: schoonmoeders, oma s, kleinkind |  Facebook |