13-07-06

KAPCULTUUR

De “boekskes”lees ik doorgaans niet omdat ik geen boodschap heb aan het leven van BV’s of kleine pierkes die ik niet ken. Ik kan wel waardering opbrengen voor het werk van sommige BV’s maar dan heb ik er ’t liefst zelf voeling mee en ga ik naar één of ander optreden, film of concert. Wat ik wel heb leren inzien is de grote impact die BV’s op Jan en Mie Modaal hebben.  Ik achtte het niet voor mogelijk en toch is het zo dat zowel mannen als vrouwen zich spiegelen aan hun idool, ongeacht hun leeftijd. Bij mijn bezoekjes aan de kapster (zowel voor heren als dames) neem ik steeds een innerlijke aanloop tot een stukje andere wereld.  Dan zet ik mijn denken op nul, laat ik me drijven op de reglementen van ’t kapsalon, geef ik me gewillig (moet wel) over aan de vaardige handen van mijn kapster, hou ik mijn gehoor één en al open voor een wereld die de mijne niet is en ga ik verwonderd mee in de wereld van de “boekskes”. 

Jonge mannen die ijveren voor identiek hetzelfde kapsel als hun idool en als de kapster niet goed mee is dan grabbelen ze diep in hun broekzak naar een verkreukeld stukje die ze met een lichte blos eindelijk naar boven toveren en waarop de kapster  reageert met “Ach, den diene”. Soms zie je een gekrulspelde oudere dame vanonder haar droogspoetnik loeren, naar haar bril grabbelen en met de glazen op een halve meter van haar ogen, perfect uitvergroot, het idool aanschouwen waarop eerst haar mondhoeken verraden of ze goedkeurend zal instemmen of niet.  Een jong meisje, blijkbaar ook vallend op dezelfde gel-gladde jongen , port de jonge man aan, bewerend dat het HEM nog beter zal staan dan diene matcho op papier.  Waarop de jonge held nog meer gaat blozen en, voor 100% overtuigd van zijn juiste keuze, zich berustend aan de wasbak neerploft.

Intussen zijn de tongen losgekomen en heeft het kapperspubliek  het ijs doorboord; op hun as draaiende zetels worden naar elkaar gericht. Alleen de cliënte ( zo noemt mijn kapster haar geëerd publiek) waaraan gekortwiekt wordt moet nu haar oogbollen tot in haar uithoeken draaien om mee te volgen en de spoetnikdame is nu wel verplicht het liplezen te hanteren. Het gaat naderhand al niet meer over de protagonist van het verhaal, neen, de hele reutemeteut van zijn levenswandel wordt uitgespit en menig geëpileerd wenkbrauw wordt opgetrokken. En die jongen aan de wasbak, ach die is reeds vergeten, zijn idool ligt nu op de bovenste plank en zijn afdruk al lang in de vuilnismand. Er zal hooguit een instemmend knikje volgen wanneer hij de zaak verlaat maar waar zijn idool nog altijd de scepter zwaait. 

Ik zit intussen mijn “boekskesschade” in te halen, af en toe opkijkend, met een eensgezinde lach, ook al heb ik geen benul over wie nu alweer in de spotlights staat of over de catwalk loopt.
Als ik straks thuiskom zal ik mijn weetjes doorgeven aan mijn partner en heet van de naald kunnen vertellen dat onze grote bokser, die als enige aller Belgen een muilpeer incasseerde van Mohammed Ali, op zijn zestigste en voor de derde keer gehuwd is; dat Britney Spears’s haartooi in ’t zwart zit, dat die Hollandse actrice, je weet wel van “Zeg eens A” ook borstkanker heeft, dat, dat……..Als dan mijn “boekskesrelaas”  uitgepraat is zal mijn partner opmerken dat mijn bezoek aan de kapster me precies goed gedaan heeft en zal hij mij op mijn hielen laten draaien om goedkeurend in te stemmen met mijn “vernieuwde look”. Terug in mijn eigen wereldje, besef ik dat hij een schat is, mijn enige, echte BV.

 

10:50 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: sociaal, leven, boekskes |  Facebook |