23-07-06

EEN WERELD VAN UITERSTEN

Van het éne druk, feestende met worstengeur omzwoelde uiterste naar die andere branding van aankolkend zeewater met de geur van  zout en zoet avondgezweem. Na tientallen jaren de Feesten te hebben doorsparteld; veel lief en leuks, maar ook leed en lawaai getrotseerd, verschansten wij ons in Nieuwpoort-bad.

Trop est trop en na de zoveelste slapeloze nacht, zonder zoet gevooisde stemmen die ons tenslotte deden inslapen, hebben we onze feestneus aan de haak gehangen,hebben we ons anoniem gewrikt tussen de zacht ruisende zeemassa. Vijf nachten op een rij hebben wij, hartje Gentsefeesten, onder ons dakvenster de wildste verhalen moeten aanhoren. Met hortende klanken in morse-taal trachtten we de zin, of liever de onzin, van verhalende stemmen te vertalen op ons hersenformaat.  Oordopjes brachten geen soelaas, enkel een op springen staande kop die zijn eigen hitte al niet meer aankon.  Al eens zulke oordopjes geprobeerd ?  Akkoord, je hoort het ongewenste niet meer zo scherp,  maar het ergste is dat je ook jezelf voor doof verklaart : je kucht, je zucht, je draait en woelt en…..je hoort jezelf niet;  je moet bij voorbaat je partner een zetje geven vooraleer je je mond opent want ook hij heeft zich met van die reuze-erwten afgesloten.  Ik denk dat we wel niet bang hoefden te zijn voor potentiële inbrekers want die waren al van bij de eerste aanblik gaan lopen : mijn partner heeft er knalgele (die oordopjes dus) en ik fluo-roze. En voor de rest liggen we in ons eigen (geboorte) kostuum, stokstijf vanwege de hitte, pal bovenop de lakens, op onze rug, armen naast het lichaam, mond open naar snakkende lucht als twee doden, vers van de pers.

Dus hebben we ons klieken en klakken, zonder oordopjes,  in de koffer gestopt en hebben we afkoeling aan zee gezocht.  Nou, veel “cooler” zijn we er niet van geworden, maar wel weg van de hoopjes mensen, hier en daar verspreid over kasseistenen, in portalen en stoepen.   Bevrijd van de zure stank van urine, bier en weed, hebben we onze longen volgezogen met zilte zeelucht en als de vloed ons naderde zijn we het hinterland ingevlucht en herinneringen opgehaald in de stille polders.  We hebben ook nog eens onze bevrijders gegroet en ons eigen zuchten tussen een zee van stille kruisen gehoord.  En Käthe Kollwitz’ “Verdietig Ouderpaar” bewonderd in Vladslo en onze indrukken achtergelaten in een gedenkenboek.

’t Doet deugd en ’t maakt bewust om werelden van uitersten op te zoeken; om je gedachten een flinke draai terug te zetten, om je hart stiller te doen slaan bij de tastbaarheid van ’t vergankelijke. ’t Is goed middenin het feesten even je hielen te draaien op andere leesten.

’t Neemt niet weg dat ’t leven één groot feest blijft, met kleine onderbrekingen, als voedende tussendoortjes. 

 

 

 

20:16 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: historie, feesten, zee |  Facebook |